Թոշակների բարձրացումը՝ որպես գոյատևման հարց, ոչ թե արժանապատիվ կյանքի երաշխիք

Հայաստանում կատարված վերջին թոշակային բարձրացումը, թեև ողջունելի է որպես ցանկացած աճ, պետք է վերլուծել ոչ միայն թվերով, այլև իրական կյանքի համատեքստում։

Այս տարվա սկզբին հայտարարվեց, որ թոշակները կբարձրացվեն օրական 330 դրամով։ Սա, թերևս, լավ է հնչում, սակայն եթե դիտարկենք այն ֆոնի՝ որի դեմ է տեղի ունենում, ապա պատկերը դառնում է ավելի կոնկրետ։

2025 թվականի համար հաշվարկված է նվազագույն պարենային զամբյուղի արժեքը, որը կազմում է 42,614 դրամ։ Սա այն գումարն է, որը թոշակ ստացող մարդը պետք է ծախսի ամեն ամիս՝ պարզապես ապրելու համար, սովից խուսափելու համար։

Եթե խոսենք ավելի լայն սպառողական զամբյուղի մասին, որի մեջ ներառված են ոչ միայն սնունդը, այլև հագուստը, լույսը, ջուրը, գազը և այլ անհրաժեշտ ծառայությունները, ապա այդ գումարը հասնում է 78,836 դրամի։

Այսպիսով, թեև թոշակը կբարձրացվի, սակայն այն շարունակելու է բավարարել միայն գոյատևման, այլ ոչ թե արժանապատիվ կյանքի համար անհրաժեշտ միջոցներն ապահովելու։ Թոշակ ստացող մարդը կշարունակի պայքարել ոչ թե ավելի լավ կյանքի, այլ պարզապես ապրելու համար։

Այս իրավիճակը դառնում է ավելի ցավալի, երբ հաշվի ենք առնում, որ նման որոշումներ հաճախ կայացվում են ընտրություններին նախորդող ամիսներին։ Սա, ցավոք, ոչ թե սոցիալական քաղաքականություն է, այլ ավագ սերնդի շահարկում՝ քաղաքական հաշվարկներով։

Անկասկանալի է, որ թոշակները պետք է բարձրացվեն, սակայն դա պետք է լինի մտածված, երկարաժամկետ քաղաքականության մաս, այլ ոչ թե ակնթարթային, քաղաքական օգուտներ ստանալու միջոց։

Մեր նպատակը պետք է լինի սոցիալական քաղաքականությունը կառուցելը ոչ թե պատեհապաշտությամբ, այլ կյանքի որակի բարելավմանն ուղղված իրական ցուցանիշների հիման վրա։